Blog

Ik deel vanaf nu deze blog, om dat wat ik bouw, knutsel, teken, boetseer, fotografeer, verzin, bedenk, probeer, verknip, versier, observeer, verzorg, til, bedoel en bevraag de wereld in te smijten, of voorzichtig neerleg. 

 

 

Als je hem bekijkt van boven naar onder, ga je van nu naar toen.

Warme groetjes, Myrtia

 

 

schildpad-1

The Leatherback    6 April 2018

Het is nu een maand verder, en langzaam vormen mijn ervaringen uit Ghana zich tot nieuwe bouwwerken.
Dat wat mij het meeste raakte was mijn tijd bij de enkele Ghanezen die zich bekommerden om de zeeschildpadden. In een land waar elke zeeschildpad die op het strand komt wordt gegrepen door een dorpeling voor in de soep zijn er een handvol Ghanezen die dit proberen tegen te houden. Enkel door de zeeschildpad te zoeken, te vinden en erbij te blijven terwijl ze broed en te waken over haar eieren. Zonder hulpmiddelen, ondersteuning en weet van de rest van de wereld. Omdat ze zich zorgen maken, zelfs in een land waar er genoeg zorgen zijn over je eigen leven. Een race tegen de klok, maar elke schildpad die is gered is er 1.

Momenteel maak ik in mijn atelier schildpadden flippers, zaklamp animaties, geschilderde kustlijnen van 6 meter en flipboekjes over wat ik zag, hoorde en begreep toen ik bij het turtle team van Uncle Raf op bezoek was in de Keta Lagoon – Oost Ghana. Na 6 nachten lang 3 uur over een pikdonker strand te hebben gelopen met het zout in mijn gezicht, luisterend naar gesprekken in het Awa die klonken als op een andere planeet, verscheen daar deze leatherback.  Een leatherback kan 2,5 meter lang worden en doet er 3 uur over om haar eieren te leggen op het donkere strand. Als er op dat moment niemand over haar waakt wordt ze meestal door andere mensen opgegeten. Gelukkig voor deze schildpad waren wij toevallig ter plaatsen en lag ik tussen mijn Ghanese collega’s op het strand naar haar te kijken. De schildpad was de baas, wij waren haar dienaars. Wat wil je als je zo’n oer oud beest bent. Daar is niks op in te brengen, behalve ontzag en geduld.

Elke week belt mijn oom Raf mij op vanuit Ghana, met zijn prepaid kaartje, om zijn hart te luchten over de schildpadden. Om me over de kleine stappen te vertellen die ze zetten. En over de wens om hun team te registreren zodat de natuurorganisaties hen serieus nemen. Ik help hem door naar hem te luisteren en te vertellen dat ik trots ben. En door het te vertellen aan de mensen om mij heen. Dat heb ik hem beloofd. En zo ben ik nu op zoek naar een manier om deze Ghanese turtle helden te ondersteunen in hun werk, zowel mentaal als financieel. Want het kan niet zo zijn dat er maar een handvol mensen op een kuststrook van honderden kilometers verantwoordelijk zijn voor een uitstervende schildpad. De zeeschildpad is nodig in het eco systeem. Zij eet de kwallen, zodat niet alle kwallen de vissen eten, zodat de mensen in Ghana hun vis kunnen vangen. Zonder de vis is er geen voedsel. Verandering begint hiervoor bij educatie, zodat de Ghanezen gaan begrijpen dat de schildpad hun vriend is.
Dit is trouwens het team waar ik het over heb, van Uncle Raf: https://ghanaturtles.com
E
venals dit team van mijn vriend Elvis: http://www.ko-sa.com/en_seaturtles.html

 

 

tekenblog ghana 1

 

 

tekenblog ghana 2
tekenblog ghana 4
tekenblog ghana 5
tekenblog ghana 6
tekenblog ghana 3

Dag 18: Afrikaanse bloemen zoeken en drogen tussen velletjes wcpapier in mijn schrift in Arubi Botanical Garden, tussen bomen die tot de hemel reiken en stammen die zo breed zijn als een huis. En kippen, overal kippen.

tekenblog ghana 7
tekenblog ghana 8
tekenblog ghana 9

Dag 6: zeeschildpaddenvoorlichting en tekenwedstrijd op locale basisschool van het afgelegen vissersdorp Ampenya met mijn Ghanese turtle team collega. 250 tekenende kinderen, 1 opvallend witte Mirthe.

tekenblog ghana 10

Dag 5: traditionele hoofd afgietsels van Ghanesen als symbool voor de slaven in Cape Coast- en Elmina Castle (slaven fort van o.a. de Nederlanders) door kunstenaar Kwame Akoto-Bamfo.

tekenblog ghana 11

Tekenblog over mijn reis door ghana

dag 1:
‘Ghana is your second homeland’ zei een Ghanees tegen mij vandaag. Elk foto positief heeft immers een omgekeerd negatief, elk afgietsel heeft een tegenovergestelde mal. Complementaire kleuren hebben elkaar nodig om te werken. Ik voel me home. 

dag 4: Ko-Sa African Lodge in Ampenya, Seaturtle Nesting Conservation Area.